تصویب قانون حفاظت از خاک، نقطه عطفی در حکمرانی منابع خاک کشور

سید اسماعیل صالحی معاون فنی و اجرایی دفتر امور خاک کشاورزی در گفتگویی به همین مناسبت گفت : خاک به عنوان یکی از راهبردی‌ترین سرمایه‌های ملی، زیربنای امنیت غذایی، تولید محصولات کشاورزی، حفظ تنوع زیستی، پایداری اکوسیستم‌ها و توسعه پایدار کشور محسوب می‌شود. این در حالی است که تشکیل هر سانتی‌متر خاک حاصلخیز صدها سال زمان نیاز دارد، اما تخریب آن ممکن است در مدت کوتاهی رخ دهد. از این رو حفاظت از خاک نه تنها یک ضرورت بخش کشاورزی، بلکه یک اولویت ملی و بین‌نسلی است.

وی افزود : تصویب قانون حفاظت از خاک را می‌توان نقطه عطفی در تاریخ مدیریت منابع طبیعی و کشاورزی کشور دانست؛ قانونی که برای نخستین بار چارچوبی جامع جهت پیشگیری از تخریب خاک، مقابله با آلودگی، ارتقای حاصلخیزی، پایش مستمر وضعیت خاک و تعیین مسئولیت دستگاه‌های اجرایی در حفاظت از این سرمایه ارزشمند ملی فراهم کرد.

صالحی گفت : این قانون همچنین زمینه استقرار نظام نوین حکمرانی خاک را در کشور فراهم نموده و بستری برای هماهنگی و هم‌افزایی میان دستگاه‌های اجرایی، نهادهای علمی، بخش خصوصی و بهره‌برداران در راستای مدیریت پایدار منابع خاک ایجاد کرده است. 

وی با اشاره به تصویب آیین‌نامه اجرایی قانون حفاظت از خاک در دی ماه سال ۱۴۰۲ گفت : تصویب این آیین نامه نیز مسیر اجرای مؤثرتر تکالیف قانونی و عملیاتی شدن اهداف پیش‌بینی شده در قانون را هموار ساخته است.

معاون فنی و اجرایی دفتر امور امور خاک کشاورزی گفت : امروزه در شرایطی که کشور با چالش‌هایی همچون فرسایش خاک، کاهش مواد آلی، شور و سدیمی شدن اراضی، آلودگی خاک و تغییرات اقلیمی مواجه است، اجرای کامل قانون حفاظت از خاک بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. بهره‌گیری از نتایج مطالعات خاک‌شناسی، توسعه نظام پایش و پایگاه داده‌های خاک، مدیریت بهینه مصرف نهاده‌ها، ترویج کشاورزی حفاظتی و افزایش آگاهی عمومی از جمله الزامات تحقق اهداف این قانون به شمار می‌رود.

وی در پایان تاکید کرد : به مناسبت سالگرد تصویب قانون حفاظت از خاک، ضروری است همه دستگاه‌های مسئول، مراکز علمی و پژوهشی، رسانه‌ها، تشکل‌های تخصصی و بهره‌برداران بخش کشاورزی با تقویت فرهنگ حفاظت از خاک، نقش خود را در صیانت از این سرمایه ارزشمند ملی ایفا کنند. زیرا خاک، میراث مشترک نسل امروز و امانتی برای نسل‌های آینده است و حفاظت از آن تضمین‌کننده امنیت غذایی، سلامت محیط زیست و پایداری توسعه کشور خواهد بود.